Ιστορίες ντροπής: Γιώργος Παμπούκης


  • alt
  • alt
  • alt
 

 

Το βιβλίο του Γιώργου Παμπούκη,Ιστορίες ντροπής που κυκλοφόρησε, ερευνά τον ρόλο που έπαιξαν οι άνδρες, οι θρησκείες, οι νόμοι και η μοίρα των γυναικών...

 

 

 

Τα τελευταία πενήντα, εξήντα ή έστω εκατό χρόνια και σε ένα μικρό μόνο τμήμα του αμαρτωλού πλανήτη μας, αυτό που εμείς σήμερα αυτάρεσκα ονομάζουμε δυτικό κόσμο, οι γυναίκες άρχισαν για πρώτη φορά να ζουν όλο και πιο ανθρώπινα.

Για αιώνες και χιλιετίες, σε όλη τη μέχρι τότε ιστορία τους και σε όλα τα πλάτη και μήκη της υφηλίου, οι γυναίκες, δηλαδή ο μισός πληθυσμός της Γης και παρά τις ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, ζούσαν σαν «χρηστικά αντικείμενα» και η
ζωή τους έμοιαζε με αυτή των κατοικίδιων ζώων.


Όλοι οι απίστευτα απάνθρωποι καταναγκασμοί που είχαν επιβληθεί «θεσμικά» στις γυναίκες ήταν λεπτομερώς σχεδιασμένοι: από τους άνδρες πρώτα και από τους νόμους έπειτα, τους οποίους βεβαίως θεσμοθετούσαν αποκλειστικά και μόνον οι άνδρες.

Την ίδια στιγμή το φρικτό αυτό καθεστώς ήταν όχι μόνο αποδεκτό αλλά και «ευλογημένο» από τις Εκκλησίες και τον κλήρο, που πάντοτε σκέφτονταν, σχεδίαζαν και δρούσαν σε πλήρη σύμπνοια με τους άνδρες.


Τι συνέβη όμως και κάποια στιγμή, στο μικρό έστω κομμάτι του πλανήτη όπου έτυχε να ζούμε, ανατράπηκαν όλα αυτά τα φοβερά; Και για ποιους λόγους άραγε όλα αυτά επιζούν ακόμη σε ένα μεγάλο τμήμα του σύγχρονου κόσμου μας;

 

Βιογραφικό.


Ο Γιώργος Παμπούκης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Παράλληλα με την άσκηση του επαγγέλματός του ασχολήθηκε από νωρίς με τη συγγραφή δοκιμίων.

Συνεργάστηκε, ως τακτικός συντάκτης επιφυλλίδων, με την εφημερίδα Το Βήμα για τέσσερα χρόνια και με τον Οικονομικό Ταχυδρόμο για δεκατέσσερα χρόνια περίπου. Είναι συγγραφέας των βιβλίων: Ο μεγάλος κόσμος του μικρού ανθρώπου, «Ερμής», 1973 (έπαινος δοκιμίου της Ακαδημίας Αθηνών για το 1975), Πλοηγός ιδεών για την τρίτη χιλιετία, «Δόμος», 1992, Στην τροχιά του ενός θεού, έκδοση του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (ΕΛΙΑ), 1999, Η μεγάλη αντιπαράθεση, «Κριτική», 2004 και Ημιμάθειας εγκώμιο, «Κριτική», 2009.


Ουρανοξύστης: Ταχσίν Γιουτζέλ


  • alt
  • alt
  • alt
 

 

Κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα τουΤαχσίν Γιουτζέλ με τίτλοΟυρανοξύστης. Πρόκειται για ένα πολιτικό μυθιστόρημα για την Τουρκία, που παρουσιάζει μια μελλοντολογική εικόνα της....

 

 

 

Ο Τζαν Τεζτζάν, ένας διάσημος δικηγόρος, το πρωινό της 17ης Φεβρουαρίου του 2073 σκαρφίζεται ένα σατανικό σχέδιο: αν γινόταν να ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη, τότε τίποτα και κανείς δεν θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στα σχέδια του ζάπλουτου πελάτη του, Τεμέλ Ντικέρ, να χτίσει ουρανοξύστες σε ολόκληρη την Ισταμπούλ, και να τη μετατρέψει σε μια μοντέρνα και υπέρλαμπρη μεγαλούπολη, αντάξια της Νέας Υόρκης.

 


Μέσα από την υπόθεση του Τζαν Τεζτζάν παρακολουθούμε την ιστορία μιας πόλης που κάτω από την απατηλή λάμψη της κρύβει ταπεινά σπιτάκια με προσεγμένους κήπους, εξαθλιωμένους ανθρώπους που περιπλανώνται στις παρυφές της πόλης αναζητώντας τροφή, σκληρούς επιχειρηματίες που μετακινούνται χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα μονοθέσια αεροπλάνα τους, καθώς και αδίστακτους πολιτικούς που έχουν υπό τον πλήρη έλεγχό τους τα τουρκικά ΜΜΕ.
 

Ο Ταχσίν Γιουτζέλ, σε αυτό το ποτισμένο με μαύρο χιούμορ, αλληγορικό μυθιστόρημά του, μιλάει χωρίς υπεκφυγές για μια Τουρκία που μπροστά στο όραμα της άνευ ορίων προόδου δεν διστάζει να καταπατήσει τις αρχές της και να ισοπεδώσει το παρόν της.

Ένα σημαντικό μυθιστόρημα για την Τουρκία, που παρουσιάζει μια μελλοντολογική εικόνα της 
η οποία λίγο απέχει από τη σημερινή πραγματικότητα.

 alt

Βιογραφικό:


Ο Ταχσίν Γιουτζέλ γεννήθηκε το 1933 στο Ελμπιστάν της κεντροανατολικής Τουρκίας. Επί σειρά ετών δίδαξε στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε το 2000.

Έχει εκδώσει εφτά μυθιστορήματα, πέντε συλλογές διηγημάτων και ένα βιβλίο με παραμύθια της Μικράς Ασίας, και έχει συμμετάσχει ενεργά με δοκίμια και άρθρα του στο διάλογο για τη γλωσσική μεταρρύθμιση στην Τουρκία.

Ο Ταχσίν Γιουτζέλ έχει βραβευτεί πολλές φορές για τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του, και έχει λάβει το Βραβείο Αζρά Ερχάτ για «Ύψιστη Προσφορά στη Λογοτεχνική Μετάφραση». Το μυθιστόρημά τουΟυρανοξύστης, το οποίο εκδόθηκε το 2006, τιμήθηκε με το βραβείο Balkanika το 2007.


ΠΗΓΗ  culturenow


Σιωπή: Αντρέα Καμιλλέρι- Κάρλο Λουκαρέλλι


  • alt
  • alt
  • alt
 

 

Το αστυνομικό μυθιστόρημα με τίτλοΣιωπή είναι προϊόν συνεργασίας του Αντρέα Καμιλλέρι και του Κάρλο Λουκαρέλλι. Κυκλοφορεί απο τιςεκδόσεις Πατάκη..

 

 

 

Ένα παιχνίδι, ένα πείραμα, μια πρωτότυπη λογοτεχνική συνεργασία: οι δύο σημαντικότεροι συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας της Ιταλίας ενώνουν τις δυνάμεις τους και μας προσφέρουν μια ιστορία στην οποία πρωταγωνιστούν ο αστυνόμος Μονταλμπάνο και η επιθεωρήτρια Γκράτσια Νέγκρο.
 

Μια παράξενη δολοφονία που συνέβη στην Μπολόνια τους φέρνει σε επαφή. Το θύμα βρέθηκε με μια πλαστική σακούλα στο κεφάλι, φορούσε όλα του τα ρούχα, του έλειπε μόνο ένα παπούτσι. στοπάτωμα δίπλα στο πτώμα βρέθηκαν τρία χρυσόψαρα.

Την υπόθεση ανέλαβε η Γκράτσια Νέγκρο, η οποία, όταν ανακάλυψε ότι το θύμα καταγόταν από τη Βιγκάτα, ζήτησε βοήθεια από τον Σικελό συνάδελφό της ...; Αλλά μέχρι ποιο σημείο είναι διατεθειμένος να βοηθήσει ο Μονταλμπάνο;

Θα θελήσει να μπει στο παιχνίδι και να ακολουθήσει την Γκράτσια σε μια υπόθεση που προβλέπεται επικίνδυνη και στης οποίας τη διερεύνηση ανοιχτά αντιτάχθηκαν οι ανώτεροί τους;

 


Ο Αντρέα Καμιλλέρι είναι σήμερα ο πιο πολυδιαβασμένος Ιταλός συγγραφέας. Άργησε ν' αφοσιωθεί στο γράψιμο, κι όταν το αποφάσισε, στα εξήντα του, έγινε αμέσως ένα μοναδικό εκδοτικό φαινόμενο.


Ολόκληρη η Ιταλία, και όχι μόνο η ιδιαίτερη πατρίδα του, η Σικελία, αιχμαλωτίστηκε απ' αυτόν τον μεγάλο τεχνίτη της πλοκής και της γλώσσας, του «πατρικού» σικελικού ιδιώματος. Από τις Εκδόσεις Πατάκηκυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του: Το σχήμα του νερού, Σκύλος από τερακότα, Ο κλέφτης της μεσημβρίας, Η φωνή του βιολιού, Τριάντα ημέρες με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο, Το άρωμα της νύχτας, Eκδρομή στο Τίνταρι, Τα πορτοκάλια του Μονταλμπάνο, O ζυθοποιός του Πρέστον, Υποχρεωτική πορεία, Η υπομονή της αράχνης, H άλωση του Μακαλλέ, Πανσιόν Εύα, Ήλιος του
Αυγούστου, Χάρτινο φεγγάρι, Το χρώμα του ήλιου, Οι έρευνες του αστυνόμου Κολλούρα, Tα φτερά τηςπεταλούδας, Ίχνη στην άμμο, Το ματωμένο χωράφι και Η ηλικία της αβεβαιότητας.


Ο Κάρλο Λουκαρέλλι έχει εκδώσει δεκατέσσερα μυθιστορήματα και δώδεκα δοκίμια για τη σύγχρονη ιστορία του εγκλήματος στην Ιταλία, που έχουν κατακτήσει το κοινό και τους κριτικούς (ΒραβείοScerbanenco, Silver Dagger Award). Συγγραφέας και παρουσιαστής της τηλεοπτικής εκπομπής «Blunotte», έχει γράψει επίσης πολυάριθμα σενάρια για τον κινηματογράφο.


ΠΗΓΗ  culturenow


Φακός στο στόμα: Χρήστος Χρυσόπουλος


  • alt
  • alt
  • alt
 

 

Το βιβλίο χρονολόγιο του Χρήστου Χρυσόπουλου με τίτλο Φακός στο στόμα, είναι μία καταγραφή της σημερινής Αθήνας...

 

 

 

Ο «Φακός στο στόμα» είναι μια καταγραφή για το παρόν της Αθήνας. Για την πραγματικότητα και την εικόνα της.
Ο συγγραφέας-διαβάτης αποφασίζει να εμπιστευτεί την αναπνοή του. Να τρέξει (στην κυριολεξία) πίσω από τα γεγονότα.

Κυνηγώντας μια φευγαλέα εντύπωση που κάθε στιγμή αλλάζει. Διαθέτει, λοιπόν, μια διαφορετικού τύπου αντοχή. Την αντοχή του δρομέα της μιας ανάσας.


Ο συγγραφέας - χρονικογράφος ζει με τις δύο υποδείξεις που ορίζουν την ιδιότητά του: τη γραφή και τον χρόνο. Γράφει με το βλέμμα στο τώρα, αλλά δεν αποβλέπει αποκλειστικά στο σήμερα. Παρουσιάζει μια αντιφατική Αθήνα που αποδέχεται, αναπαριστά και διαστρέφει τον ίδιο τον εαυτό της.


Ο συγγραφέας - κάτοικος της Αθήνας θα ήθελε να πει με πειστικότητα ότι η Αθήνα δεν είναι καν μια αληθινή πόλη. Ότι είναι μόνο μια εφήμερη πίστη για αυτό που κάθε φορά νομίζουμε ότι είναι. Γιατί έτσι κανένα παρόν δεν θα φάνταζε οριστικό.


Ο «Φακός στο στόμα» ακολουθεί το ίχνος μιας ζωής που εκτυλίσσεται γύρω μας. Θα μπορούσε να είναι η βιογραφία μιας πόλης.

alt 

Βιογραφικό:
 


O Χρήστος Χρυσόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1968. Είναι πεζογράφος και δοκιμιογράφος.

Έχει τιμηθεί με το βραβείο Αφηγηματικού Πεζού Λόγου της Ακαδημίας Αθηνών (2008). Μεταφράζει από τα αγγλικά.   Έχει φιλοξενηθεί σε κέντρα συγγραφέων και έχει δώσει διαλέξεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Είναι Writing Fellow στο International Writer's Program του Πανεπιστημίου της Αϊόβα και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Πολιτισμού (European Cultural Parliament - ECP). Η ιστοσελίδα του είναι:www.chrissopoulos.blogspot.com


Eπίσης κυκλοφορούν τα βιβλία του:


Οι συνταγές του Ναπολέοντα Δελάστου, Οδυσσέας, 1996
Ο μανικιουρίστας, Οδυσσέας, 2000
Περίκλειστος κόσμος, Καστανιώτης, 2003
Σουνυάτα, Καστανιώτης, 2004
Φανταστικό μουσείο, Καστανιώτης, 2005
Το γλωσσικό κουτί ( Όψεις της δουλειάς του συγγραφέα), Καστανιώτης, 2006
Η λονδρέζικη μέρα της Λώρας Τζάκσον, Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, Καστανιώτης, 2008
Το διπλό όνειρο της γραφής με τον Χάρη Βλαβιανό, Πατάκης, 2010
Ο βομβιστής του Παρθενώνα, Καστανιώτης, 2011


ΠΗΓΗ  culturenow


Ζωή σαν ασανσέρ: Φίλιππος Μανδηλαράς


  • alt
  • alt
  • alt
 

 

Το βιβλίο του Φίλιππου Μανδηλαράμε τίτλο Ζωή σαν ασανσέρ, κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις Πατάκη...

 

 

 

Αθήνα, Μάιος-Ιούλιος 2011. Απειλή χρεοκοπίας, αγανάκτηση, ανεργία, κατήφεια, οργή, ακτιβισμός, κολεκτίβες, ανταλλακτήρια αγαθών, συναυλίες, το απρόσμενο τέλος της Έιμι Γουαϊνχάουζ, οικογενειακές υποθέσεις, απόπειρες ενηλικίωσης, έρωτες, φιλίες, απογοητεύσεις ...;

 

Μέσα σε όλα αυτά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι συναντιούνται με τον πιο παράδοξο τρόπο την τελευταία βροχερή μέρα της άνοιξης. Ο ένας τρέχει για να φύγει από τη μιζέρια του σπιτιού του, η άλλη ακολουθεί, παρά τη θέλησή της, τον πατέρα της στις παρακινδυνευμένες ακτιβιστικές του πράξεις.

 

Η συνάντησή τους δε θα διαρκέσει πάνω από δύο λεπτά (κι αυτά σιωπηλά), αλλά θα τους αφήσει διψασμένους για συνέχεια.


Έρωτας; Ανάγκη; Απελπισία; Θα δείξει. Αρκεί να ξαναβρεθούν ...;
Ένα μυθιστόρημα τρυφερό, με έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις, που έχει για φόντο μια παρέα αγανακτισμένων νέων που στήνουν μια κολεκτίβα ανταλλαγής αγαθών, ακραίες ακτιβιστικές πράξεις, μουσικές της Έιμι και μια κοινωνία που ψάχνει τον προσανατολισμό της

.
Γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, με τις φωνές των δύο ηρώων να εναλλάσσονται, το μυθιστόρημα πραγματεύεται το ζήτημα της ταυτότητάς τους και της ανάγκης τους να απαγκιστρωθούν από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της οικογένειάς τους προκειμένου να αρθρώσουν τον δικό τους λόγο.

 

Βιογραφικό.

Ο Φίλιππος Μανδηλαράς γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Έχει γράψει πολλά βιβλία για παιδιά μεγάλα και μικρά, ένα μυθιστόρημα φαντασίας («Νίκη ή Αυτό που φαίνεται κι αυτό που είναι»), μια συλλογή διηγημάτων για νέους («Τα Μπανανόψαρα») και δύο μυθιστορήματα για εφήβους («Κάπου ν' ανήκεις», «Ύαινες»).

Το «Ζωή σαν ασανσέρ» αποτελεί το τρίτο και τελευταίο σκέλος της άτυπης τριλογίας που ξεκίνησε με το «Κάπου ν' ανήκεις» και συνεχίστηκε με τις «Ύαινες», η οποία εξερευνά το ζήτημα της ταυτότητας στην κρίσιμη εφηβική ηλικία, όπου η εικόνα που έχει ο καθένας για τον εαυτό του υπόκειται σε δεκάδες στρεβλώσεις, αποτέλεσμα της επιτακτικής ανάγκης του να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο.


ΠΗΓΗ  culturenow


Φυλακισμένη στο παρελθόν: Φέρνιβαλ Κέιτ


  • alt
  • alt
  • alt
 

 

Το νέο μυθιστόρημα της  Φέρνιβαλ Κέιτ με τίτλο Φυλακισμένη στο παρελθόν κυκλοφόρησε απο τιςεκδόσεις Ωκεανίδα..

 

 

 


Στρατόπεδο συγκέντρωσης «Νταβίνσκι», Σιβηρία, 1933. Μέσα στην παγωνιά και την εξοντωτική δουλειά, η μόνη διαφυγή της Σοφίας είναι οι ιστορίες που της διηγείται η Άννα για το εκθαμβωτικό παρελθόν στο Πέτρογκραντ και για τον έρωτά της με τον φλογερό επαναστάτη Βασίλι.


 
Όταν η Άννα αρρωσταίνει βαριά, η Σοφία αποφασίζει να δραπετεύσει για να βρει τον Βασίλι, να σώσει τη φίλη της. Αλλά η Ρωσία, κάτω από τη σιδερένια γροθιά του κομμουνισμού, δεν είναι πια η χώρα των αναπολήσεων της Άννας.
 

 
Η Σοφία περιπλανιέται μέσα σ' έναν ιστό μυστικότητας και φόβου, και τότε ένας μεγάλος έρωτας απειλεί την υπόσχεση που είχε δώσει στην Άννα.
 

alt

 
Η Κέιτ Φέρνιβαλ (Kate Furnivall) εμπνεύστηκε αυτό το μυθιστόρημα από τη ζωή της μητέρας της. Περιγράφει φανταστικά πρόσωπα και γεγονότα, αλλά τα τοποθετεί στην εξαιρετική ιστορική περίοδο που έζησε η μητέρα της στη νεανική της ηλικία. Ζει με τον άντρα της πλάι στη θάλασσα στην όμορφη κομητεία του Ντέβον.

Από τις Εκδόσεις «Ωκεανίδα» κυκλοφορούν τα μυθιστόρηματά της Η Ρωσίδα παλλακίδα, Να με περιμένεις και Το Διαμάντι της Αγίας Πετρούπολης.


Το χαμένο ταίρι: Διονύσης Λεϊμονής


  • alt
  • alt
  • alt
 

 

Το βιβλίο του Διονύση Λεϊμονή με τίτλο Το χαμένο ταίρι έχει κυκλοφορήσει απο τις εκδόσεις Ακρίτας...

 

 

 

΄Ενα χαμένο παπούτσι, που αφέθηκε πίσω, στη γη των προγόνων
μια χαμένη προσδοκία, πως πάλι με χρόνους καιρούς θα επιστρέψουν πίσω
ένα άπιαστο όνειρο, του πιο γλυκού νόστου
μια σβησμένη ελπίδα, πως η μπόρα γρήγορα θα προσπεράσει
ένα γυμνό πόδι, ξυλιασμένο πιο πολύ απ' την ανθρώπινη παγωνιά
μια ολόγυμνη καρδιά, μέσα στην άξενη πολιτεία των «ντόπιων»
μια ξυπόλυτη ύπαρξη,  να σέρνει αργά τα βήματά της πάντα μπροστά
μονοσάνταλος καημός που γυρεύει τη γιατρειά ...;»

Ασυναίσθητα και πριν καλά- καλά το κλωθογυρίσω στο σαστισμένο μου νου, σήκωσα τα θολά μάτια μου ψηλά στον μπαρουτοκαπνισμένο ουρανό. Η κάπνα είχε χαλάσει την αλλοτινή ομορφάδα του. ΄Εκλεισα τα βλέφαρα κι  έδωσα τότες μια υπόσχεση στον εαυτό μου. 
---Θα το φυλάξω το ορφανεμένο πατούμενο μέχρι να ξανάρθω πίσω, Παναγιά μου. Γιατί θα γυρίσω μια μέρα μπουσουλώντας,  στα τέσσερα έστω να ψάξω για το αδικοχαμένο ταίρι του. Εγώ ή κάποιος από τη φύτρα μου ...;μια μέρα των ημερών θα το 'βρω ...; είπα με σιγουριά αναμαλλιασμένη.

Αυτή είναι η ζωή των προσφύγων κι η μοίρα τους. Ως πότε όμως; Ποιος θα ανάψει τον πυρσό της ελπίδας;
Ποιος θα πάει πίσω να γυρέψει πίσω το χαμένο ταίρι;
Ποιος θα βρει τη δύναμη να ξανακοιτάξει με αισιοδοξία τη γενέθλια γη;

Μα ποιος άλλος από τη νέα φύτρα, τη ζωή που αναδύεται από τα ρημαδιασμένα αρχοντόσπιτα, που ξεπετάγεται φλογάτη απ' τα βασανισμένα σώματα
Ο πόνος θα μερώσει, όταν η νέα γενιά του επιβληθεί
Όταν θα γεννηθεί η ελπίδα που τόσα χρόνια, χρόνια και ζαμάνια σιγοκαίει μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.

Το χαμένο ταίρι θα βρεθεί για να φύγει ξανασασμένη μια ταλαιπωρημένη γυναίκα,
Μα μια άλλη γυναίκα όλο δύναμη και ζωντάνια θα βρει το κουράγιο να πάει να ψάξει, να βρει την άκρη του μίτου ακόμα κι αν είναι να περάσει μέσα από τον πιο δαιδαλώδη λαβύρινθο.

Γέροντας, Κουσάντασι, Σώκια και Μίλητος, ολόκληρη η Μικρασία κι ο Πόντος μαζί γνέφουν προκλητικά σαν κοιτάζεις πέρα μακριά στον ορίζοντα της ζήσης σου
Μια λειτουργία που έμεινε κάποτε μισή κι ανέσωτη πρέπει να επιτέλους να τελέψει και στα βάσανα μιας πικραμένης φύτρας να χυθεί λίγο βάλσαμο, μύρο λυτρωτικό ...;
 


Επικοινωνία με το συγγραφέα: leimont@gmail.com


ΠΗΓΗ  culturenow


Ίσλα Μπόα: Χρήστος Αστερίου


  • alt
  • alt
  • alt
 

 

Το νέο μυθιστόρημα του Χρήστου Αστερίου με τίτλο Ίσλα Μπόακυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις Πόλις..

 

 

 


Δέκα άνθρωποι, απομονωμένοι απ' τον πολιτισμό και μ' ένα ένοχο παρελθόν στο βιογραφικό του ο καθένας πρωταγωνιστούν σ' ένα παιγνίδι συμβίωσης προσπαθώντας να συμβιβάσουν ανάγκες, θρησκευτικές αντιλήψεις και συνήθειες, καθώς το περιβάλλον του νησιού μάχεται να τους καταβάλει.

Ποιoς θα υπερισχύσει, τελικά, στο Ίσλα Μπόα; Και τι σχέση έχουν, άραγε, όλοι τους με τη νεαρή δημοσιογράφο που, μερικές εκατοντάδες μίλια μακριά από το νησί, καταφθάνει στη Φλόριντα των Ηνωμένων Πολιτειών για να πάρει συνέντευξη από τον ξεχασμένο Σάμυ Κόου;


Ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα, έμμεσο πολιτικό σχόλιο για τον μοντέρνο ανθρωπισμό και τις «παράπλευρες
απώλειες», με φόντο την οικονομική -και όχι μόνο- κρίση.

 

Βιογραφικό:

Ο Χρήστος Αστερίου γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει τη συλλογή διηγημάτων Το γυμνό της σώμα και άλλες παράξενες ιστορίες (Πατάκης, 2003) και το μυθιστόρημα Το ταξίδι του Ιάσονα Ρέμβη.


Μια αληθινή ιστορία (Πατάκης, 2006). Επιμελήθηκε τις επιστολές του Δ.Π. Παπαδίτσα προς τον Ε.Χ. Γονατά Να μου γράφεις έστω και βαδίζοντας (Πατάκης, 2001) και μετέφρασε λογοτεχνικά και φιλοσοφικά βιβλία
από τα γερμανικά (Κρίστα Βoλφ, Χανς-Γκέοργκ Γκάνταμερ).

Διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορες θεματικές ανθολογίες κι έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα γερμανικά, στα ιταλικά και στα σέρβικα. To Ίσλα Μπόα είναι το τρίτο του βιβλίο.


ΠΗΓΗ   culturenow


Το καλοκαίρι θα παίξει την Κλυταιμνήστρα: Λάκης Παπαστάθης


  • alt
  • alt
  • alt
 

 

Το νέο βιβλίο του Λάκη Παπαστάθηκυκλοφόρησε και είναι μια συλλογή απο βιωματικά διηγήματα με τίτλο Το καλοκαίρι θα παίξει την Κλυταιμνήστρα...

 

 

 

Τα διηγήματα της συλλογής αυτής, βιωματικά τα πιο πολλά, μοιάζουν με μικρά ντοκιμαντέρ, τρυφερά αναθήματα σ' όσους άφησαν τη σκιά τους, καλλιτεχνική και ανθρώπινη, στην ψυχή του συγγραφέα: Αλέξης Δαμιανός, Μανόλης Αναγνωστάκης, Μάνος Χατζιδάκις, Πάνος Φειδάκης, για να μιλήσουμε μόνο για τους απελθόντες. Το Μουσείο, η Ακρόπολη, το Ηρώδειο, ως σκηνικά, εναλλάσσονται με τόπους χθεσινούς, εμβληματικούς για την γενιά του Λάκη Παπαστάθη: ο Μαγεμένος Αυλός φορτισμένος εσαεί από τον θαμώνα του. Το Κύτταρο -νεκροζώντανοι, σκηνές ροκ- στη δικτατορία. Το Άλσος Παγκρατίου και τα λαμπερά καλοκαίρια της νεότητας.

 

Ο συγγραφέας ψηλαφεί διακριτικά τα παράπλευρα μονοπάτια της καλλιτεχνικής δημιουργίας:
Τα πεταμένα δοκιμαστικά μιας ταινίας - πολύτιμα σκουπίδια
Την εξερεύνηση - σαν αποκάλυψη-στίχο, στίχο ενός ξεχασμένου ποιητή
Την αύρα που λείπει κι απ' το πιο αριστοτεχνικό αντίγραφο ενός σπουδαίου πίνακα
Την επώδυνη μύηση στα μυστικά του θεατρικού ρόλου, είτε για την Επίδαυρο είτε για την ταπεινή ερασιτεχνική παράσταση.

 

Πίσω από τις νοσταλγικές και χαμηλότονες ιστορίες, προβάλλουν τα μικρά και τα μεγάλα ερωτήματα του καλλιτεχνικού φαινομένου, πολλαπλώς απαντημένα και, τελικά, αναπάντητα.

alt

Βιογραφικό.


Ο Λάκης Παπαστάθης γεννήθηκε στον Βόλο το 1943. Έχει σκηνοθετήσει τέσσερις κινηματογραφικές ταινίες μεγάλου μήκους: Τον καιρό των Ελλήνων (1981), Θεόφιλος (1987), Το μόνον της ζωής του ταξείδιον (2001), Ταξίδι στη Μυτιλήνη (2010) και μια μικρού μήκους: Γράμματα από την Αμερική (1972). Από το 1976, είναι βασικός συνεργάτης της τηλεοπτικής εκπομπής Παρασκήνιο. Έχει δημοσιεύσει τις συλλογές διηγημάτων Η Νυχτερίδα πέταξε (Νεφέλη 2002), Η Ήσυχη (Νεφέλη 2005), καθώς και το χρονικό Όταν ο Δαμιανός γύριζε την Ευδοκία (Πατάκης 2006).

   

ΠΗΓΗ   culurenow


Η αγένεια του αυτόχειρα: Κάρλος Βιτάλε


  • alt
  • alt
  • alt
 

 

Το βιβλίο του Κάρλος Βιτάλε με τίτλοΗ αγένεια του αυτόχειρακυκλοφόρησε, εμπλουτισμένο με 24 νέα κείμενα και συγκεντρώνει όλα τα αφηγήματα του μέχρι σήμερα.

 

 

 

 

 

Μίνι Πρόλογος

του Χοσέ Μαρία Μερίνο

 

Μικροδιήγημα, σύντομη αφήγηση, υπερσύντομο, υπερβραχύ, μικρό κείμενο, κβαντικό κείμενο ...; οι ονομασίες του είδους είναι τόσες, που θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι, στην αγκαλιά της κειμενικής συντομίας βρίσκουν καταφύγιο πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους λογοτεχνικά δημιουργήματα.

 

Κατά πάσα πιθανότητα υπάρχουν τόσες ονομασίες όσοι και συγγραφείς, γιατί αναμφίβολα, στο πλαίσιο της μικρής φόρμας, υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη κειμένων, λες και το εύχρηστο του μεγέθους ευνοεί τη δημιουργική ελευθερία, την απουσία συμβάσεων, τη δυσκολία ύπαρξης κανόνα.

 

Το ζήτημα δεν είναι τωρινό, γιατί παρόλο που σήμερα προσεγγίζουμε αυτά τα πολύ σύντομα κείμενα με μια ματιά που θέλει να είναι καινοτόμα, η ιστορία του ανάγεται τουλάχιστον στην εποχή της γέννησης της γραφής: οι πολύ σύντομες ιστορίες, οι παροιμίες, οι αφορισμοί, οι σύντομοι μύθοι, συναντώνται στις απαρχές κάθε λογοτεχνίας, και δεν αναφερόμαστε μόνο στην ισπανόφωνη.

 

Σε αυτές τις πολύ σύντομες αφηγήσεις του Κάρλος Βιτάλε αφθονούν τα κείμενα που αποτελούνται από μία γραμμή, αλλά επίσης συναντάμε ένα διήγημα δύο σελίδων, απόδειξη της φυσικότητας με την οποία, στον κόσμο των μικροσκοπικών αφηγημάτων, συνυπάρχουν δίχως τριγμούς κείμενα διαφορετικής έκτασης.

Και, όπως είναι φυσικό για ένα είδος που απαιτεί υποψιασμένους και έμπειρους αναγνώστες, δεν λείπουν οι πολυάριθμες μεταλογοτεχνικές αναφορές, άλλοτε σαφείς -Μπόρχες, Κάφκα- κι άλλοτε υπαινικτικές, σε ένα παιχνίδι επανάληψης κάποιων ονομάτων - Κορτάσαρ.

 

Πιστεύω ότι στο σύνολο του βιβλίου εναλλάσσονται τα αφηγηματικά κείμενα με τα στοχαστικά, τα μικρά διηγήματα με τα αφοριστικά ευφυολογήματα, λες και το βιβλίο μεγαλώνει σταδιακά, όσο περνάει ο χρόνος, καθώς ο συγγραφέας παρατηρεί τον κόσμο που τον περιβάλλει.

 

Αυτή η παρατήρηση διακρίνεται από την ειρωνεία, ένα είδος χιούμορ που δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω παρά μόνο ως στιγμιαίο. Η ειρωνεία αυτή συνήθως αποτελεί την κινητήρια δύναμη του είδους και αναδεικνύει τον απρόσμενο χαρακτήρα των πραγμάτων: άλλωστε, ο υψηλότερος προορισμός της λογοτεχνίας είναι, κατά πάσα πιθανότητα, να ρίξει φως στο παράλογο.

 

Σε αυτά τα κείμενα του Κάρλος Βιτάλε, ο αγενής αυτόχειρας, ο ναυαγός που επιπλέει πάνω σε μία πόρτα, οι κολυμβητές που προπονούνται για έναν διάπλου χωρίς προορισμό, η φιλία που βασίζεται στην αμοιβαία άγνοια, το ενθουσιώδες θέαμα του δρόμου που δεν ενδιαφέρει κανέναν, ο σμικρυντής κεφαλών καθ' υπόδειξη, ο άνθρωπος που δεν έχει την επιθυμία να δει ό,τι δεν μπορεί να τραβήξει με την κάμερά του, το τηλέφωνο που χτυπάει μόνο όταν δεν είμαστε σπίτι, ο ονειροπόλος για τον οποίο όνειρο και ζωή μπλέκονται, ο σοφός με τις αποσπασματικές γνώσεις, η διαρκής επιτήρηση ενός χώρου που θεωρούμε δικό μας και που αποδεικνύεται ξένος... αντικατοπτρίζουν ή συμβολίζουν αυτή τη δίχως νόημα πραγματικότητα, την οποία, πολύ απλά, η στερεότυπη επανάληψη κάποιων συνηθειών στο χώρο της εργασίας και του εμπορίου επιμένουν να μας παρουσιάζουν ως λογική και τακτοποιημένη.

 

Υπό αυτήν την έννοια, ίσως «Ο ακινητοποιημένος χρόνος» αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κείμενα αυτής της συλλογής: εκείνο το δημόσιο ρολόι, σταματημένο σε μια ώρα, που για τον παρατηρητή «άλλοτε είναι πολύ νωρίς, άλλοτε πάλι πολύ αργά».

 

Βιογραφικό

 

Ο Κάρλος Βιτάλε γεννήθηκε το 1953 στο Μπουένος Άιρες (Αργεντινή). Σπούδασε ισπανική και ιταλική φιλολογία. Ζει στη Βαρκελώνη από το 1981.

Τα ποιητικά του άπαντα φέρουν τον τίτλο Unidad de lugar (εκδόσεις Candaya, 2004) αποτελούνται από τις συλλογές: Cσdigos (1981), Nociσn de realidad (1987), Confabulaciones (1992) και Autoretratos (2001).

Έχει μεταφράσει στα ισπανικά πολλούς ιταλούς και καταλανούς ποιητές, μεταξύ των οποίων τους Ζουάν Μπρόσα, Ντίνο Καμπάνα (Βραβείο Μετάφρασης «Ϊltimo Novecento», 1986), Τζουζέπε Ουνγκαρέτι, Σέρτζιο Κορατσίνι (Βραβείο Μετάφρασης του Ιταλικού Υπουργείου Εξωτερικών, 2003), Ουμπέρτο Σάμπα (Βραβείο Μετάφρασης «Val di Comino» 2004), Σάντρο Πένα, Εουτζένιο Μοντάλε (Βραβείο Μετάφρασης Αngel  Crespo, 2006) κ.λπ.

Η πρώτη έκδοση του Η αγένεια του αυτόχειρα (1997) έλαβε το Βραβείο Διηγήματος Villa de Chiva. Η παρούσα έκδοση του οίκου Candaya, στην οποία προστίθενται 24 νέα κείμενα, συγκεντρώνει όλα τα αφηγήματα του Κάρλος Βιτάλε μέχρι σήμερα.


 

ΠΗΓΗ  culturenow